امتحانات حضوری ملی مهارت؛ اصرار بر حضور در روزهای بحران انرژی و حساس

این پافشاری بر اجرای یک فرآیندِ اداری، زمانی عجیب‌تر جلوه می‌کند که می‌بینیم سایر ساختارهای بزرگ آموزشی کشور، با درک درست از همین شرایط، مسیر کاملاً متفاوتی را برای پایان ترم دانشجویان خود انتخاب کرده‌اند.

نگاهی به تصمیمات اخیر دانشگاه‌های پرجمعیتی نظیر دانشگاه آزاد اسلامی و پیام‌نور نشان می‌دهد که مدیران این مجموعه‌ها، با درک شرایط ملتهب ماه‌های اخیر، قطعی‌های مکرر اینترنت و هشدارهای ملی درباره بحران انرژی، انعطاف‌پذیری را جایگزین اجرای خشک تقویم‌های آموزشی کرده‌اند. برگزاری مجازی امتحانات در این دانشگاه‌ها، پیام روشنی داشت: در روزهای بحرانی، حفظ امنیت روانی و فیزیکی دانشجو و کاهش بار مالی خانواده‌ها، بر هر بخشنامه‌ای ارجحیت دارد.

اما در دانشگاه ملی مهارت، گویی تقویم آموزشی در یک جزیره خودمختار و ایزوله از واقعیت‌های کشور نوشته شده است. در حالی که منطق حکم می‌کرد برای ترمی که پایه‌های تئوری آن در بستر ناکارآمد سامانه سمیاد و اینترنتِ مختل‌شده ویران شده است، حداقل در بخش عملی نیز مدارا صورت گیرد، شاهد تصمیمی کاملاً معکوس هستیم.

دانشکده هایی که بعضی آنها نه امکانات رفاهی حداقلی دارند و نه امکانات و تجهیزات درسی ! ، دانشکده هایی که ریاست آنها از یک دانشگاه ساده در تورقوز آباد هم اختیار های کمتری دارند زیرا اختیاری به آنها نمیدهد که البته با همین شرایط هم یکسری کار میتوانند بکنند! 

نتیجه‌ی این رویکرد، چیزی جز تحمیل هزینه‌های گزاف اسکان و رفت‌وآمد به خانواده‌ها، هدررفت انرژیِ حیاتی در روزهای بحرانی تابستان و تزریق استرس به جامعه دانشجویی نیست. آن هم برای گذراندن چند واحد عملیِ فشرده که خروجی مهارتیِ آن در این زمان کوتاه، بسیار جای تردید دارد.

مسئله آن نیست که اگر فردی این شرایط و اعتراض را دید گفت اینها به دنبال نمره مفت هستند ! مسئله این هست که اگر کسی این مطلب را میخواند یا این شرایط میبیند ، اگر وجدان آن بیدار باشد و فکری بکند و چه بسا پدر یا مادری باشد ، این حرف مارا درک می کند ، نمره اهمیتی ندارد ، هیچ وقت نمره اهمیت خاصی نداشته است زیرا ما در شرایطی زندگی می کنیم که نمیدانیم آینده حداقل ترین نیاز و ضروریات ما چه سر انجامی دارد!! 

در نهایت، باید از تدوین‌کنندگان این بخشنامه پرسید: آیا دستاوردِ مهارتیِ این چند روز کلاس فشرده، حقیقتاً آن‌قدر ارزشمند است که بهای آن با دلهره‌های جاده‌ای، جیب خالی دانشجویان و بی‌توجهی به بحران انرژیِ کشور پرداخت شود؟ آیا کمی فکر کرده اید ! یا به قول وزیر ارتباطات جزو عاقله کشور هستید؟  شاید وقت آن رسیده باشد که بخشنامه‌های آموزشی، پیش از ابلاغ، یک بار با واقعیت‌های کف جامعه و دغدغه‌های واقعی دانشجویان سنجیده شوند و پاسخگو بخشنامه های بی حساب کتاب خود شوند ، زندگی دانشجویان و والدین آنها سیرک نیست آقای مسئول محترم